Nalinci Baba

(Lütfen sabırla, bu yazıyı sonuna kadar okuyun. Muhteşem bir
hikâye...
Başka ne denir ki bu cümlenin ardından...)


Sultan Murad Han o gün bir hoştur. Telaşeli görünür. Sanki bir
şeyler
söylemek ister sonra vazgecer. Neşeli deseniz değil, üzüntülü
deseniz
hiç değil. Veziriazam Siyavuş Paşa sorar:

- Hayrola efendim, canınızı sıkan bir şey mi var?

- Akşam garip bir rüya gördüm.

- Hayırdır inşallah?..

- Hayır mı şer mi ögreneceğiz.

- Nasıl yani?

- Hazırlan, dışarı çıkıyoruz.

.....

Ve iki molla kılığında çıkarlar yola.

Görünen o ki padişah hâlâ gördüğü rüyanın tesirindedir ve
gideceği
yeri iyi bilir. Seri, kararlı adımlarla Beyazıt'a çıkar, döner
Vefa'ya,
Zeyrek'ten asağılara sallanır. Unkapanı civarında soluklanır.
Etrafına daha bir dikkatle bakınır. İşte tam o sırada yerde yatan
bir
ceset gözlerine batar.
Sorarlar;

- Kimdir bu? Ahali;

- Aman hocam hiç bulaşma, derler. Ayyaşın meyhusun biri işte!..

- Nerden biliyorsunuz?

- Müsaade et de bilelim yani. Kırk yıllık komşumuz.

Bir başkası tafsilata girer;

- Biliyor musunuz, der. Aslında iyi sanatkardır. Azaplar
carşısı'nda
calışır. Nalının hasını yapar... Ancak kazandıklarını içkiye,
fuhuşa
harcar. Hem şışe şişe şarap taşır evine, hem de nerde namlı mimli

kadın varsa takar peşine..

Hele yaşlının biri çok öfkelidir.

- isterseniz komşulara sorun, der. Sorun bakalım onu bir cemaatte

gören olmuş mu?..

Hasılı, mahalleli döner ardını gider. Bizim tedbili kiyafet
mollalar
kalırlar mı ortada!..

Tam vezir de toparlanıyordur ki padişah yolunu keser:

- Nereye?

- Bilmem, bu adamdan uzak durmayı yeğlersiniz sanırım.

- Millet bu, çeker gider. Kimseye bir şey diyemem... Ama biz
gidemeyiz,
şöyle veya böyle tebamızdır. Defini tamamlasak gerek.

- iyi ya, saraydan birkaç hoca yollar kurtuluruz vebalden.

- Olmaz, rüyadaki hikmeti çözemedik daha.

- Peki ne yapmamı emir buyurursunuz?

- Mollalığa devam... Naaşı kaldırmalıyız en azından.

- Aman efendim, nasıl kaldırırız?

- Basbayağı kaldırırız işte.

- Yapmayın etmeyin sultanım, bunun yıkanması paklanması var.
Tekfini, telkini...

- Merak etme ben beceririm. Ama önce bir gasilhane bulmalıyız.

- şurada bir mahalle mescidi var ama...

- Olmaz, vefat eden sen olsaydın nereden kalkmak isterdin?

- Ne bileyim, Ayasofya'dan Süleymaniye'den, en azından Fatih
Camii'nden...

- Ayasofya ile Süleymaniye'de devlet erkanı çoktur. Tanınmak
istemem.
Ama Fatih Camii'ni iyi dedin. Hadi yüklenelim...

Ve gelirler camiye. Vezir sağa sola koşturur, kefen tabut bulur.
Padişah bakır kazanları vurur ocağa... Usulü erkanınca bir güzel
yıkarlar ki,
naaş ayan beyan güzelleşir sanki. Bir nurdur aydınlanır alnında.
Yüzü
sâkilere benzemez. Hem manâlı bir tebessüm okunur dudaklarında.

.....

Padişahın kanı ısınmıştır bu adama, vezirin de keza... Meçhul
nalıncıyı kefenler, tabutlar, musalla taşına yatırırlar. Ama namaz vaktine
haylı vardır daha...

Bir ara vezir sıkıntılı sıkıntılı yaklaşır.

- Sultanım, der. Yanlış yapıyoruz galiba...

- Nasıl yanı?..

- Heyecana kapıldık, sorup soruşturmadan buraya getirdik
cenazeyi.
Kim bilir belki hanımı vardir, belki yetimleri?..

- Doğru, öyle ya, neyse... Sen başını bekle, ben mahalleyi
dolanıp
geleyim.

Vezir cüzüne, tesbihine döner, padişah garip maceranın basladığı
noktaya koşar.



Nitekim sorar soruşturur. Nalıncının evini bulur.

Kapıyı yaşlı bir kadın açar. Hadiseyi metanetle dinler. Sanki bu
vefatı
bekler gibidir.

- Hakkını helal et evladım, der. Belli ki çok yorulmuşsun. Sonra
eşiğe
çöker, ellerini yumruk yapar. şakaklarına dayar... Ağlar mı?
Hayır.
Ama
gözleri kısılır, hatıralara dalar belki. Neden sonra silkinip
çıkar
hayal dünyasından...

- Biliyor musun oğlum? Diye dertli dertli söylenir...
Bizim efendi bir âlemdi, vesselam... Akşamlara kadar nalın
yapar...
Ama birinin elinde şarap şişesi görmesin;
elindekini avuçundakini verir satın alırdı. Sonra getirip dökerdi

helaya!..

- Niye?

- Ümmeti Muhammed içmesin diye...

- Hayret...

- Sonra, malum kadınların ücretlerini öder eve getirirdi. Ben
sizin
zamanınızı satın aldım mı? Aldım, derdi. Öyleyse şimdi dinleseniz

gerek... O çeker gider, ben menkîbeler anlatırdım onlara...
Mızraklı ilmihal. Hucceti islam okurdum...

- Bak sen! Millet ne sanıyor halbuki...

- Milletin ne sandığı umrunda değildi. Hoş, o hep uzak mescidlere

giderdi.

Öyle bir imamın arkasında durmalı ki, derdi. Tekbir alırken
Kabe'yi görmeli...

- Öyle imam kaç tane kaldı şimdi?

- işte bu yüzden Nişancı'ya, Sofular'a uzanırdı ya... Hatta bir
gün;

- Bakasın efendi, dedim. Sen böyle böyle yapıyorsun ama komşular
kötü
belleyecek. inan cenazen kalacak ortada...

- Dogru, öyle ya?..

- Kimseye zahmetim olmasın, deyip mezarını kendi kazdı bahçeye.
Ama
ben
üsteledim. İş mezarla bitiyor mu, dedim. Seni kim yıkasın, kim
kaldırsın?

- Peki o ne dedi?

- Önce uzun uzun güldü, sonra;

- Allah büyüktür hatun, dedi. Hem padişahın işi ne?

iste NALINCI BABA o adsız şansız Allah dostlarından biridir.

Asıl adı Muhammed Mimi Efendi'dir. Bergama'lıdır.

1592 yılında vefat etti. Cenaze hizmetlerini bizzat padişah
gördü. Ve
mübareği evine defnetti. Kabri üzerine bir kubbe, içine bir çeşme

koydurdu. Dahasi bir tekke ile yaşattı adını. Türbesi
Unkapani'nda,
Cibali Tütün Fabrikası'nın arkasında, Harabzade Camii
karşısındadır.


.....Bu ibret verici hikayeyi okudun, şimdi bir düşünelim o
insanlar
nasıl yaşıyor muş, biz nasıl yaşıyoruz? Geçen zamanın bizlerden
ne
kadar çok şeyi alıp-götürdüğünü açık-seçik olarak görüyorsun değil mi?@}----