Ne zaman yürüsem bu şehri , soluğunu duyuyorum cadde cadde
Yollar öksüzce ve acımaklı bakıyor bana ,
Tam şurda ilerde bir park kimsesiz bizi bekliyor yazık....
O da biliyor aslında yeniden başlamayacağını
Bir bıçak kadar keskin biten aşkımızın...
Sus diyorum içimde benle kavga eden şeye
Aklımı kontrol altına almaya çalışıyorum
Güzel günlerin çekiciliğini bu kötü günlerimin sebebi bilip nefretler ekiyorum umudumun toprağına...
Geceleri uzanıp yatağıma ,
Sabahları kandırarak kendimi ...uyumuşum diyorum ,
Çıkıp sokaklara yine insanlardan öğrendiğim yalancı gülümsememle Kirletiyorum dürüstlüğümü...


Kalbimdeki yaraları örtmüyor cesaretim....
Yalnızım
Suskunum
Yorgunum sana ne , sen önemsemedin


Buz üstünde ,
Çığ altında , karanlık duvarlarında çaresizliğin ,
Yasak dönüşlerde ,
Faili meçhul aldanışlarda
Soluk almak için doğrulduğunda
Güneşi arayan bir ömrün bekçisidir ruhum , sen hiç bilmedin...


Sen çıkmazların yorgun kızı
Sen ey yetim gecelerimin güzel sancısı
Şimdi ikimizi anlatacak şarkılar yok
Yalnızca iki eski dağ ,birbirine sırtı dönük
Ayrılığımızsa mahşere endeksli


Şimdi bırak beni rüzgara
Kızıl nehirlerime bırak
Ve son olar
Kimse bilmesin kendime inat seni sevdiğimi
Sen de bilme...