[NisaN]

MEHMETÇİK=Türk milleti hz. Peygamberin ismini ona karşı duyduğu sevgiden dolayı Mehmet olarak telaffuz etmiştir. Dünyada Mehmet ismi sadece Türk milletine hastır.
Allahu Ekber dağlarında kara, kışa ve soğuğa aldırmadan yürüyüş yapan, kurtuluş savaşında afyon avasında ırkmacasına egeye akan, gün geldiğinde kıbrıs semalarında görülen, galiçya, yemen, kafkasya, suriye, ırakta bugün kaybolmuş şehitlikleri bulunan.
Anadolu bozkırının yanık tenli ana babalarının evlatlarına verilen isimdir.

Bugün binlercesi sınır boylarında çok daha önemlisi Türk milletinin vicdaında yani hakettikleri yerde yatmaktadır. Ruhları şad olsun.

[NisaN]

[NisaN]

MEHMETÇİK

Esaret zincirini kanlarla kıran Mehmet,
Hürmetle eğilmede huzurunda bu millet,
Kan verdin şu toprağa ebedi şan aldın sen.

Öldünde savaşlarda yaşatmak için yurdunu,
Çoştunda savaşlarda azgın düşmanlar durdu.
Bütün dünya milleti o azgın düşmanlar ki,
Memleketi istila edeceklerdi sanki.

Düşündüler mi onlar üç kıtanın fethini,
Düşündüler mi onlar şanlı tarihini.
Çoştun da bir zamanlar atlamıştın Tuna'yı,
Ezmiştin hasımları sarmıştın Viyana'yı.

Avrupa ortasında yıllarca at oynattın,
Dillere destan olan kahramanlar yarattın.
Saçtın oralarda binbir dehşetle korku,
Sinerek düşmanların Türk geliyor diyordu.

Unutulmuştu demek o istila günleri,
Tarihe nam saldığı Türk'ün şanlı günleri.
Hatırladın sen o şerefli anları,
Çanakkale önünde boğarak düşmanları.

Çarpışarak orada bulmak için hakkını,
Durdurdun imanınla,çoşup gelen akını.
Bir kere daha geçti şanlı tarihe ismin,
Sen bizim kalbimizde ölmez ve ebedisin.

alıntı

[NisaN]

Dünyadan Cennetteki Şehide Mektup

(Bir Şehit Evlâdının Dudaklarından Dökülenler…)

Her şey mektupların kesilmesiyle başlamıştı. Haramiler posta katarlarının önünü kesmişti. Mektupların hayat pınarımızdı bizim. Gelir diye, umut ve merakla *******i gündüze ekliyorduk. Ve bir gün geldi mektubun sabah rüzgârıyla… Sevinç gözyaşlarıyla ıslanmıştı ın her yanı. Demek açılmıştı posta katarlarının yolu. Zarfı açtığımda “Vatan sağ olsun” yazısı ilişti gözüme. Devamını okumak gerekmiyordu zaten. Mektup elimden düşmüştü yere. Annem meraklı gözlerle beni süzüyordu. Belli ki kötü bir şeylerin habercisiydi bu şaşkın bakışlar… Ölüm haberin gelmişti baba. Gözyaşları sağnak sağnak boşalıyordu göz pınarlarından. Annem yorgan döşek, günlerce kalkmadı ayağa…

Kandil dağlarından esen acı poyraz, bahçemizin en nadide gülünü kırmıştı orta yerinden boylu boyunca… Bahçenin bir köşesinde boynunu bükmüştü gonca güller… Kırağı yemişlerdi beklenmedik bir zamanda. Dallarımız budanmıştı hoyrat ellerce. Yüreğimize kor ateşler düşmüştü. Fakat sen ölmemiştin baba. Çünkü şehitler ölmez. “Allah yolunda öldürülenleri ölüler sanmayın. Aksine onlar diri olup Rableri katında rızıklandırılmaktadırlar.” diyor Hazreti Allah. Bununla teselli oluyoruz ancak… Sen ölümün içinde buldun ebedî hayatı. Ölüm ölümsüzlüğün kapısını açtı sana.

Yürek dağlarımın eriyen karı, bahar kokulu bahçemin solan çiçeği, evimizin yıkılan direği, canım, biricik babacığım;

Sen bizi bırakıp gittiğinden beri hep bir yanımız eksik kaldı. Hain kurşunlara hedef olduğun o talihsiz zaman dilimi sanki dondurdu hayatımızı. Fakat biz yarınları değil dünü yaşıyoruz seninle. Yarınlarımız yetim, onun için mazide kalmayı, o şefkat iklimine sığınmayı yeğliyorum. Sen varsın dünümde. Bugünler ve yarınlar babasızlığın ağır yükünü ve mahzunluğunu sırtıma yüklemiş. Taşıyamıyorum kurşundan ağır bu yükü baba.

Biz dünü yaşıyoruz baba, yani senin hatıranı… Onun için soframızda hep bir tabak ve bir kaşık artıyor o günden beri. Boş kalan tabakta senin ruhun ve kısacık hayata sığdırdığın hatıraların gizli. O tabak hep boş kalacak. Bunu düşündükçe içim acıyor; gözlerim sulanıyor. Bedenen olmasa da ruhen aramızdasın. Tabağımız ve kaşığımız boş kalsa da hatıralarının sıcaklığı ısıtacak içimiz. Bununla avunacağız bu fani dünyada.

Biliyor musun baba? Asker potinlerin hâlâ kapımızda duruyor. Yıllardan beri hiç giyilmeseler de sımsıcak içleri. Haftada bir boyayıp cilalıyorum asker potinlerini. Misafirliğe gelenler yetim bir yuvanın kapısına dayandıklarını bilmesinler. Bize yukardan bakıp acımasınlar. Her evin olduğu gibi bizim evin de bir babası olduğunu sansınlar.

Kahverengi pantolunun cebindeki köstekli cep saatin hâlâ çalışıyor. *******i yanıma alıyorum onu. Çıkan tik tak sesleri nabzının attığını hissettiriyor bana. Babam ölmedi diyorum. Uzun bir gurbet yolculuğuna çıktı, dönüşü olmayan yola revan oldu. Biz de bir gün bu yoldan sana geleceğiz baba… Sana kavuşma heyecanıyla zamanın bir çırpıda gelip geçmesini istiyorum. Sensiz dünyanın ne tadı, ne tuzu var.

Annem elbiselerini de kaldırmadı gardıroptan… Güveler vurmasın diye her yıl naftalin döküyoruz üzerlerine. Şimdilik içlerini dolduramasam da belli ki gelecekte bana miras kalacaklar. Miras dedim de aklıma geldi. Sen bana maddî bir miras bırakamadın ama iyi bir nam bıraktın ardında. Kirlenmemiş bir hayat sundun çocuklarına. Her Cuma gecesi yasinler gönderiyorum mübarek ruhuna. Biliyorum ki orada rahatsın. Peygamberimizin “livaül hamd” sancağı altında gölgeleniyorsun.

Kardeşim Dilara’yı hiç merak etme. O benim şefkat kanatlarımın altında çocukluğunun pembe rüyalarını görüyor. Senin boşluğunu dolduramasam da yeri gelince bir abi, yeri gelince bir baba oluyorum ona. Daha doğrusunu söylemek gerekirse garibanı Allah koruyor baba. Onun için gözün arkada kalmasın, rahat uyu toprağında…

Sen vatan yoluna baş koydun baba. Canın karşılığında cennetin tapusunu verdiler sana. Fakat ben teselli bulamadım dünyada. Bunu da çocukluğuma say baba. Aradan yıllar geçmesine rağmen seni bir türlü unutamıyorum. Hayalin gözbebeklerime takılıp kalıyor. Herkes babasıyla el ele gezerken bakamıyorum onlara baba. İçime bir garip hüzün çöküyor o anda. Kanım donuyor gün ortasında.

Oysa ne güzel hayallerimiz vardı yarınlara dair… Biz geleceğin planını kurarken melekler gülüyordu kenarda. Olmadı, olmadı habersiz gidişin baba. Yoluna güller koyduğum mübarek insan… Sen de Hamzalar’ın, Ömerler’in, Aliler’in yoluna baş koydun. Mübarek şehadet şerbetini yudum yudum içtin baba…

Avutmuyor isyankâr yüreğimi yarına dair düşler… Sensiz bir dünyanın kendi buz tutmuş karanlık düştür zaten. Türküler ağıt gibi geliyor bana. İkindi yağmurlarıyla ıslatıyorum kavrulan bedenimi. Yine de içim yanıyor, bağrım kanıyor baba…

Fazla söze ne hacet… Son sözü sen söyledin baba… Bir yetimin kanayan ruhundan yansıyan sözlerle örülü, titreyen ellerle yazılan bu pulsuz mektubu kabul et baba…Sözlerimi şair Mithat Cemal Kuntay’ın şu anlamlı dizeleriyle tamamlamak istiyorum:

“Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır
Toprak, eğer uğrunda ölen varsa vatandır.”

Cennette yetim oğluna da bir gölgelik ayır baba. Seni dünya gözüyle görmek mümkün olmasa da bari Cuma ve kandil *******inde rüyalarıma gir baba. Belki böylelikle her dem çoğalan hasretimiz diner sabaha. Rahmet sana, minnet sana, gülşende gonca gül baba!...

alıntı

[NisaN]

Kim demiş asker ağlamaz?
Askerde ağlar komutanda…
Hem de;
Gurbete ağlar, sılaya ağlar…
Gözyaşı sel olur,
Rüzgârla vatana akar.
Vatan millet sağ olsun der; ağlar
Kim demiş asker ağlamaz?
Ağlar, ağladığını sezdirmez,
Çünkü o gönülden ağlar,
Göz yaşını göremezsin,
Onda sırlar gizlidir…

Ama yine asker askerdir,
Şendir, kuvvetlidir, ümitlidir…
Bir vatan ona bakar,
Yüreği turp gibidir.
Mehmetçik boş değil ki…
Yüreği dağlar gibidir.
Bar değil, yârdır asker,
Sizleri hıfzeden Mevlâ’dır asker.

Askerlik vatana mevlâ dır,
Asker asker ocağına mevlâ dır,
Candır ciğerdir asker,
Size sahip çıkan Mevlâ dır asker.

[NisaN]

Adım Mehmet !

İmanımdır tek silahım
Coşarım adım Mehmet
Aşılmayan engelleri
Aşarım adım Mehmet

Adım Mehmet şanım Mehmet!
Bayrağımda kanım Mehmet!

Namım destandır her yerde
Türkülerde dillerde
Ölsem bile gönüllerde
Yaşarım adım Mehmet!

Anadolu kucağında
Her köşe her bucağında
Peygamberin ocağında
Pişerim adım Mehmet!

Aşık olmuşum hilale
İlelebettir bu hale
İstiklalle istikbale
Koşarım adım Mehmet!

Adım Mehmet şanım Mehmet
Bayrağımda kanım Mehmet

Ölüm ölümsüzlük cana
Şahadet kutsal mana
Ruhum sığmıyor cihana
Taşarım adım Mehmet...

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYINIZ.]

Bayrak

Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü
Kız kardeşimin gelinligi, şehidimin son örtüsü.
Işık lşık, dalga dalga bayrağım,
Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım.
Sana benim gözümle bakmayanın
Mezarını kazacağım.
Seni selamlamadan uçan kuşun
Yuvasını bozacağım.

Dalgalandığın yerde ne korku ne keder...
Gölgende bana da, bana da yer ver!
Sabah olmasın, günler doğmasın ne çıkar!
Yurda, ay-yıldızının ışığı yeter.
Savaş bizi karlı dağlara götürdüğü gün
Kızıllığında ısındık;
Dağlardan çöllere düşürdüğü gün
Gölgene sığındık.

Ey şimdi süzgün, rüzgarlarda dalgalı;
Barışın güvercini, savaşın kartalı...
Yüksek yerlerde açan çiçeğim;
Senin altında doğdum,
Senin dibinde öleceğim.

Tarihim, şerefim, şiirim, herşeyim;
Yer yüzünde yer beyen:
Nereye dikilmek istersen
Söyle seni oraya dikeyim!

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYINIZ.]


Ana beni sakın sakın öldü bilme
Canımda can gitti deme
Koparsa yine bir fırtına ve kem göze gelirse yurdum
Bu toprak taşırmı beni kudururum
Anafartada gelincik Sarıkamış'ta kardelendim
Sakarya'da boy verdi diktiğim fidan
Ana şimdi sana ağlama derim ya
Bilirim sen yine ağlayacaksın
Göz pınarların ne zaman kurudu ki
Şimdide kurusun
Olsun be Ana "Vatan Sağolsun

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYINIZ.]

[NisaN]

[NisaN]

BAYRAK
Ey mavi göklerin beyaz ve kizil süsü

Kiz kardesimin gelinligi, sehidimin son örtüsü.

Isık Isık, dalga dalga bayragim,

Senin destanini okudum Senin destanini yazacagim,

Sana benim gözümle bakmayanin Mezarini kazacagim,

seni selamlamadan ucan kusun Yuvasini bozacagim,

Dalgalandigin yerde ne korku ne keder,

Gölgende bana da bana da yer ver.

Sabah olmasin günler dogmasin ne cikar,

Yurda ay in isigi yeter,

Savas bizi karli daglara götürdügü gün,

Kizilliginda sigindik,

Dalgalardan cöllere düsürdügü Gölgene sigindik,

Ey simdi süzgün rüzgârlarda dalgali Barisin güvercini,
savasin kartali Yüksek yerlerde acan cicegim

Senin altinda dogdum Senin dibinde ölecegim,

Tarihim, serefim, siirim, her seyim

Yer yüzünde yer begen,

Nereye dikilmek istersen,

Söyle seni oraya dikeyim.

[NisaN]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYINIZ.]

[NisaN]

Çanakkale Savaşından Göz Yaşartan Bir Mektup

Üstegmen Faruk, cepheye yeni gelen askerleri denetlerken, bir yandan da
onlarla Sohbet ediyor, ' Nerelisin?' gibi sorular soruyordu.
Gözleri bir ara, saçinin ortasi sararmis bir delikanliya takildi Yanina
çagirdi ve merakla sordu:
" Adin ne senin evladim?" dedi.
" Ali, komutanim" dedi.
" Nerelisin?"
" Tokatliyim, komutanim, Tokat'in Zile kazasindanim..."
" Peki evladim,bu kafanin hali ne?
Saçlarinin ortasi neden kirmizi boyali böyle?"
" Cepheye gelmeden önce anam saçima kina yakti komutanim. Neden yaktigini
da bilmiyorum."
" Peki dedi üstegmen. "Gidebilirisin Kinali Ali."
O günden sonra Ali'nin adi Kinali Ali oldu.
Cephede tüm arkadaslari Kinali Ali demekle yetinmiyor, saçindaki kinayi da
alay konusu yapiyorlardi. Kinali Ali, arkadaslarina karsi sevecen ve dürüst
tutumu sayesinde, kisa sürede hepsinin sevgisini kazandi.
Bir gün memleketine mektup göndermek için arkadaslarindan yardim istedi.
" Anama, babama burada iyi oldugumu bildirmek istiyorum.
Ama okumam yazmam yok. Biriniz yardim edebilir misiniz?"
Biri degil, birçok arkadasi yardima geldi.
" Sen söyle biz yazalim" dediler.
Kinali Ali söylüyor, bir arkadasi yaziyor, digeri de Söylenenlerin dogru
yazilip yazilmadigini denetliyordu.
" Sevgili anacigim, babacigim hasretle ellerinizden öperim. Ben burada çok
iyiyim, beni sakin merak etmeyin."
Kiz kardesini, kendinden küçük erkek kardesinin sagligini ve hatirini
sorduktan sonra, köydeki herkesin burnunda tüttügünü ve kimsenin kendisini
merak etmemesini söyledikten sonra, Biz burada var oldukça bilesiniz ki
düsman bir adim bile ilerleyemeyecektir tümcesi ile bitiriyordu.
Tam kapatilirken Ali " iki üç satir daha ekletecegini" söyleyerek
Mektubun sonuna sunlari yazdirdi.
" Anacigim, beni buraya gönderirken kafama kina yaktin ama, Burada
komutanlarim da, arkadaslarimda benle hep dalga geçiyorlar. Cepheye gitmek
sirasi yakinda insallah kardesim Ahmet'e gelecek, Onu gönderirken sakin
kina yakma saçina. Burda onunla da dalga geçmesinler. Tekrar ellerinden
öperim anacigim."
Gelibolu'da savas giderek siddetleniyordu. ingilizler kesin sonuç almak
için tüm güçleriyle yükleniyorlardi. Cephede savasan askerlerimiz önceleri
birer, birer, sonralari beser,beser,
Onar, onar sehit oluyorlardi. Gelen destek güçleri de yeterli olmuyor,
onlarinda sayilari giderek azaliyordu.
Gelibolu düsmek üzereydi. Kinali Ali'nin komutani bu durum karsisinda
çaresizdi. Kendi bölügü henüz sicak temasa hazir degildi. Genç erlerine
insan bedeninin süngü ve mermilerle orak gibi biçildigi bu cepheye
göndermek zorunda kalmamasi için Allah'a dua ediyordu.
Komutanlarini düsünceli ve sikintili gören Kinali Ali ve arkadaslari,
komutanlarina gidip, ondan kendilerini cepheye göndermesini
istediler.Askerlerinin israrlari üzerine komutanlari daha fazla direnemedi
ve ölüme gönderdigini bile, bile bu isteklerini kabul etmek zorunda kaldi.
Kinali Ali ve arkadaslari, sevinç çigliklari atarak cepheye hayir,
bile,bile ölüme gidiyorlardi.
O gün güle oynaya Gelibolu cephesinde ölümle bulusacaklari yere kosan
Kinali Ali'nin bölügünden tek kisi geri dönmedi. Gidenlerin tümü sehit
olmustu. Bu olaydan kisa bir süre sonra Kinali Ali'ye anne, babasindan
mektup geldi. Onun yerine komutani aldi mektubu ve buruk bir ifade ile
okumaya basladi. Cepheye gitmeden önce arkadaslarina yazdirdigi mektubuna
aile adina babasi yanit veriyordu.
" Oglum Ali, nasilsin, iyi misin? Gözlerinden öperim, selam ederim. Öküzü
sattik, parasinin yarisini sana gönderiyoruz, yarisini da yakinda cepheye
gidecek küçük kardesine veriyoruz. simdi öküzün yerine tarlayi ben
sürüyorum. Fazla yorulmuyorum da. Sen sakin bizi düsünme."
Babasi mektupta köydeki herkesten akrabalarindan haberler verdikten sonra
"simdi * sana diyecegi var" diyerek sözü ona birakiyordu.
Mektubun bundan sonraki bölümü Kinali Ali'nin anasinin agzindan yazilmisti
söyle diyordu anasi:
" Oglum Ali, yazmissin ki kafamdaki kinayla dalga geçtiler. Kardesime de
yakma demissin.
Kardesine de yaktim. Komutanlarina ve arkadaslarina söyle senle dalga
geçmesinler.
Bizde üç ise kina yakarlar;
1 - GELINLIK KIZA, GITSIN AILESINE, ÇOCUKLARINA KURBAN OLSUN DIYE
2 - KURBANLIK KOÇA, ALLAH'A KURBAN OLSUN DIYE
3 - ASKERE GIDEN YIGITLERIMIZE, VATANA KURBAN OLSUN DIYE...
Gözlerinden öper, selam ederim. Allah'a emanet olun
" Ali'nin mektubu okunurken ve çevresindeki herkes onu dinlerken, hiçkira,
hiçkira agliyordu... "
(Bu mektubun asli Çanakkale Müzesindedir.)